Türk Emisyon Ticaret Sisteminin Hukuki Amaçları

7552 sayılı İklim Kanunu ile Türkiye Emisyon Ticaret Sistemi Yönetmeliği, zorunlu karbon fiyatlandırmasının hukuki çerçevesini kurmakla birlikte sistemin sayısal belirlemelerinin tamamını idarenin düzenleyici ve birel işlemlerine bırakmakta, böylece bu işlemlerin maksat unsuru bakımından denetiminde esas alınacak ölçütü belirsiz kılmaktadır.

Bu makale, Kotzampasakis ve Woerdman’ın Avrupa Birliği Emisyon Ticaret Sistemi için geliştirdiği ve başka yargı çevrelerine uygulanmaya açıkça davet ettiği amaçları tespit ve tasnif yöntemini Türk hukukuna uygulamakta, mevzuattan çıkan hukuki amaçları idari işlemlerin maksat unsuru bakımından denetlenmesinde kullanılabilecek ölçütlere dönüştürmektedir.

Kanun ulusal tahsisat planını bir üst limit çerçevesinde tanımlarken Yönetmelik üst sınırı dağıtılan tahsisatların toplamı saymakta, bu sınırı sistem yılı sona erdikten sonra ilan etmekte ve dağıtımı sınıra bağlayan sektörel düzeltme faktörünü ihtiyari bırakmaktadır. Böylece beyan edilen azaltım amacı, bir sonuç yükümlülüğü olmaktan çıkıp idarenin takdirine bağlı bir yönlendirme amacına dönüşmektedir.

Makale, Yönetmeliğin 13 üncü maddesinin on birinci fıkrasındaki düzeltme faktörünün zorunlu hâle getirilmesi başta olmak üzere altı düzenleme önerisinde bulunmaktadır.